U DVORSKOJ CRKVI SV. ANDREJA PRVOZVANOG SLUŽEN POMEN KRALjU PETRU DRUGOM

Beograd, 3. novembar 2003. god- Danas je u dvorskoj crkvi Svetog Andreja Prvozvanog služen je pomen blaženopočivšem Kralju povodom trideset tri godine od njegove smrti. Parastos je služio Njegovo Preosveštenstvo Episkop šabačko – valjevski Gospodin Lavrentije uz sasluženje oca Vladana Perišića i svešenika šabačko – valjevske Eparhije. Pomenu su prisustvovali članovi savetodavnih tela Krune i predstavnici medija.

Nakon pomena prisutnima se obratio Njegovo Preosveštenstvo Episkop šabačko – valjevski Gospodin Lavrentije koji je i izrazio zadovoljstvo što smo danas u mogućnosti da se setimo Kralja Petra Drugog i njegovog izuzetno teškog života.

Nj.K.V. Prestolonaslednik Aleksandar II zahvalio se prisutnima koji su danas došli da odaju poštu njegovom ocu, blaženopočivšem Kralju Petru Drugom.

''On je imao samo jedanaest godina kada je njegov otac, Kralj Aleksandar ubijen u Marseju. Od tada njegov život je bio težak ali je uvek imao puno ljubavi u svom srcu za naš narod. Vest o smrti mog oca zatekla me je u Nemačkoj gde sam posredstvom BBC- a posle tri dana čuo da je on umro. Na žalost ja kao njegov sin i porodica Karađorđević poslednji su saznali tu tužnu vest.

Znam da bi moj otac voleo da vidi bolju budućnost za našu zemlju i da naš narod ne radi protiv sebe. On je bio odan svom narodu i svojoj otadžbini. Zato je moj cilj da se zemni ostaci mog oca vrate u otadžbinu, na Oplenac gde treba da počivaju.

Kralj Petar Drugi je sada sahranjen u Libertvilu u Manastiru Sv. Save i moja supruga i ja smo posetili grob mog oca tokom našeg nedavnog boravka u Americi. Sa nama je bio i Njegovo Visokopreosveštenstvo Mitropolit Hristofor, s kojim smo razgovarali o prenosu zemnih ostataka mog oca u Srbiju''– istakao je Prestolonaslednik Aleksandar II.

Nakon održanog parastosa ispred crkve Sv. Andreja Prvozvanog prisutnima se obratio i prijatelj blaženopočivšeg Kralja, Dr Ljubiša Kostić koji je sa njim drugovao od 1935 do 1941. godine, evocirajući uspomene na taj period. Kao gimnazijalac, zajedno sa svojim drugovima, on je pravi društvo Kralju Petru Drugom na časovima gimnastike, a bavili su se i drugim sportovima.

Kralj Petar Drugi preuzeo je kraljevsku vlast 27. marta 1941. godine posle državnog udara. Nakon okupacije Kraljevine Jugoslavije bio je primoran da se zajedno sa vladom najpre povuče u unutrašnjost zemlje, a potom u pratnji većine članova vlade i visokih vojnih oficira krene iz Crne Gore u emigraciju, najpre u Grčku a zatim u Palestinu i Egipat. Za vreme svog izbeglištva Kralj Petar je obavljao redovne državničke aktivnosti i zvanične posete savezničkim zemljama a bio se pridružio i snagama britanskog Kraljevskog vazduhoplovstva.

U martu 1945. godine Kralj Petar Drugi je pod pritiskom saveznika, posle dužeg odbijanja, nevoljno pristao da obazuje tročlano namesništvo koje je uskoro mandat za sastav vlade dalo J.B. Titu. U novmebru 1945. monarhija je, odlukom ustavotvorne skupštine izabrane pod pritiskom komunista u sasvim nedemokratskim uslovima, bila nezakonito ukinuta, bez referenduma. Jugoslavija je proglašena republikom da bi u sledećih 45 godina ostala totalitarna jednopartijska država pod apsolutnom vlašću komunističke partije. Dinastiji Karađorđević je posebnim ukazom iz 1947, oduzeto jugoslovesnko državljanstvo i konfiskovana celokupna imovina.

Kralj Petar Drugi, nelegalno detronizovan, nikada nije abdicirao. U izgnanstvu je najpre živeo u Londonu sa svojom suprugom (grčkom Princezom Aleksandrom sa kojom se oženio 1944) i sinom, Prestolonaslednikom Aleksandrom, rođenim 1945. Poslednje godine života proveo je u Americi gde je zajedno sa predstavnicima velikog broja udruženja članova nekadašnje Kraljevske vojske u Otadžbini i uz podršku tamošnjih Eparhija Srpske Pravoslavne Crkve, nastojao da ospori komunističku vlast u zemlji, zalažući se za obnovu demokratske vladavine i restauraciju monarhijskog uređenja. Objavio je svoje memoare na Engleskom jeziku u Londonu: “A King’s Heritage”, koji su dragoceno svedočanstvo o razdoblju njegove vladavine i u burnom periodu Drugog svetskog rata. Posle duge i teške bolesti umro je u denverskoj bolnici 3. novembra 1970, a sahranjen je uz značajno prisustvo Srba iz Dijaspore, u crkvi Svetog Save u Libertvilu. Njegovi posmrtni ostaci biće preneti u zadužbinsku crkvu Svetog Đorđa na Oplencu 2004. godine.